وقتی فردی مرتکب لغزش می شود، هرگز نباید امید به بخشایش پروردگار را از دست بدهد؛ چرا که هر اندازه گناه او بزرگ باشد، بخشش و مهربانی خدا بزرگ تر از آن است. اما اگر امید خویش را به بخشش و رحمت خدا از دست بدهد، بازگشت و جبران گذشته را غیرممکن دیده، آب را از سر گذشته می بیند. همین موضوع سبب می شود که دامان خود رابه دیگر گناهان نیز بیالاید و از انجام هر عملی پروایی نداشته باشد.
***
نوشته اند روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بر فراز منبر رفت و فرمود:«سوگند به آن کسی که جز او دیگری را ستایش نشاید، به هیچ مؤمنی خیر دنیا و آخرت داده نشد، مگر آن کسی که خدا امید به بخشش خود را ارزانی او داشته باشد... . سوگند به آن کسی که جز او پرستش شایستگی دیگری را ندارد، خدا هیچ بنده ای را پس از توبه و بازگشت عذاب نخواهد کرد، مگر آن کسی که در امیدواری به پروردگارش کوتاهی کند. سوگند به هم او که پروردگار، هر مؤمنی را به اندازه امیدش به او، پاداش داده و رفتار خواهد کرد؛ زیرا بخشنده است و همه چیز در کف قدرت اوست و شرم دارد از اینکه بنده ای به او امید بندد، ولی امیدش را ناامید سازد. پس به خدا خوش گمان و امیدوار باشید»
منبع:www.daba.ir